Vandaag, dinsdag 10 maart 2026, was het eindelijk zover. Na ongeveer 8 maanden rijlessen kwam het moment waar ik al weken naar uitkeek — en eerlijk gezegd ook een beetje tegenop zag: mijn rijexamen.
Ik wilde zó graag slagen. De rijlessen zelf waren helemaal niet het probleem. Integendeel zelfs. Dankzij de goede klik met mijn rijinstructeur waren de lessen eigenlijk altijd gezellig. Maar die wekelijkse verplichting begon op een gegeven moment toch wel te wegen. Zeker de laatste weken, toen we meerdere keren per week reden. Dan weer ’s ochtends, dan weer ’s middags… en dat combineren met mijn werk was soms best een uitdaging.
Maar ik heb geen enkele les afgezegd. Ik heb het helemaal volgehouden en daar ben ik eerlijk gezegd best trots op.
Een vroege start
Vanmorgen was ik al vroeg wakker. 06:00 uur. Mijn hoofd was klaar voor het examen, mijn lichaam iets minder. Uiteindelijk ben ik rond 07:30 uur toch maar uit bed gegaan. Nog even een paar uurtjes gewerkt, snel een boterham naar binnen gewerkt en om 12:10 uur stond de lesauto voor de deur.
Na een afscheidskus en aanmoediging van manlief vertrokken we richting Leeuwarden.
We reden eerst nog een klein uurtje om er weer even in te komen. Daarna door naar het CBR-gebouw. Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik moest verwachten. Je hoort altijd de wildste verhalen over rijexamens.
Maar het viel allemaal mee. We hoefden nog geen vijf minuten te wachten voordat ik werd opgehaald.
Rustiger dan verwacht
Tot mijn eigen verbazing was ik eigenlijk best rustig. Natuurlijk had ik gezonde zenuwen, maar ik had het gevoel dat ik alles onder controle had. Na een kort gesprekje stapten we in de auto.
En toen begon het…
En ja hoor: het begon te regenen. Wekenlang prachtig weer en precies vandaag moest het natuurlijk regenen.
Na het invoegen ontstond er nog een klein akkefietje toen een of andere idioot ineens zijn bestelbus voor mijn auto gooide. Maar ik bleef rustig en reageerde er goed op.
De verrichtingen gingen goed en daarna moest ik met de navigatie weer terug naar het CBR rijden.
Toen ik uiteindelijk netjes ingeparkeerd stond en we terugliepen naar binnen, wisselde ik even een blik met mijn instructeur. Volgens mij dachten we allebei hetzelfde:
“Volgens mij was dit goed.”
En eerlijk?
Dit was volgens mij de beste rit die ik ooit heb gereden.
Dat ene moment
Terug in het zaaltje liep ik naar het tafeltje om te gaan zitten. Nog voordat ik zat kreeg ik een hand en hoorde ik het woord waar ik zo op hoopte:
“Gefeliciteerd.”
En toen brak ik toch even.
Wat had ik hier naar uitgekeken. En wat heb ik er veel voor gedaan. Het is me echt niet aan komen waaien. Maar ik heb het gewoon gedaan.
Ik heb mijn rijbewijs gehaald!
Het roze kaartje
Morgenochtend om 09:40 uur heb ik een afspraak bij de gemeente om mijn roze kaartje aan te vragen. Hopelijk kan ik eind van de week al zelf rijden.
Wat een gek idee eigenlijk.
Bij thuiskomst stond er trouwens een heerlijk kopje koffie en taart klaar. Mijn lieve man had dat geregeld, dus we hebben nog even gezellig nagezeten en het moment samen gevierd. Dat maakte de dag helemaal compleet.
Het is nog niet helemaal ingedaald, maar één ding weet ik wel: ik ben ontzettend trots op mezelf.
En nu?
Eerst even bijkomen… en dit weekend autoshoppen, want ik krijg lekker mijn eigen karretje.
Dank je wel Daniël
Tot slot nog even een shout-out naar mijn rijinstructeur Daniël Talma van Autorijschool Talma. Wat een fijne vent. Dankzij hem waren het acht leuke maanden en heeft hij mijn zelfvertrouwen echt een enorme boost gegeven.
Dus mocht je nog een rijschool zoeken: absolute aanrader! 🚗✨