Gisteravond sloeg het noodlot toe: ik ben van de trap gevallen en goed ook!
Gisteravond rond 20:30 uur was mijn wederhelft boven op het laatste kamertje behang aan het krabben. Deze kamertjes hebben een extra verdieping. een houten trap biedt toegang tot die verdieping. Net als dat beneden was, een hele nare rare trap.
In een split second stapte ik blijkbaar naar achteren, miste de leuning en boink, boink, boink voelde ik zo’n beetje elke trede onder mijn rug doorglijden om uiteindelijk in de deuropening op mijn billen tot stilstand te komen. Wat beduusd liet ik op me inwerken wat er was geweest. Inmiddels was mijn man ook al beneden om poolshoogte te nemen van de schade…
Mijn hele rug is zo’n beetje bont en blauw. Gelukkig was ik gewoon bij kennis al werd ik eventjes niet helemaal lekker van de schrik. Langzaam begon alles zeer te doen. Voor de zekerheid en omdat ademhalen even moeilijk ging is toch de Dokterswacht even langs geweest.
Het eerste wat de dokter zei toen ik mijn t-shirt omhoog deed was: “Zo! U bent goed gevallen zeg!”
Alles is nagevoeld, in geknepen en geluisterd maar zoals hij dat zelf zei: “Ik hoor niks kraken!” Er is dus godzijdank niks gebroken. Wel heb ik een fiks aantal ribben gekneusd. Volgens de arts kan ik nog wel wat weekjes pijn houden.
Inmiddels ben ik over de ergste schrik heen. Gisteravond niet hoor, pfff leek wel in shock. Ik zat de hele avond te klappertanden en was zo beduusd. Maar vandaag dringt alles een beetje door en besef ik ook dat dit zo anders had kunnen aflopen allemaal. Godzijdank ‘doet alles het nog’ en is het slechts gekneusd. Het doet allemaal hartstikke pijn maar ik ben er nog! Stel je toch voor dat ik met mijn hoofd op de trap was terecht gekomen of dat ik mijn rug had gebroken?!
Een klein stukje van mijn rug kan ik met jullie delen, de rest is lastig fotograferen zonder al te privé foto’s te plaatsen.
