Oudejaarsavond. Een moment waarop alles even vertraagt. De dagen, de gedachten, het jaar. En terwijl buiten het vuurwerk er al lustig op losknalt, blik ik terug op 2025. Een jaar met meer licht dan ik misschien vooraf had durven hopen.

Dit jaar begon ik met iets wat jarenlang ondenkbaar voelde: rijlessen. Stap voor stap, soms met knikkende knieën, maar ik deed het. En ik haalde ook nog eens mijn theorie-examen. Een overwinning die misschien klein lijkt, maar voor mij groots voelde. Net als het feit dat ik dit jaar vaker op stap ben geweest samen met F. Na jaren waarin angst alles bepaalde, voelde dat als ruimte terugwinnen. Vrijheid. Ademhalen.

De natuur gaf me dit jaar ook zoveel moois. Ik had het geluk om nieuwe vogelsoorten voor het eerst voor mijn lens te krijgen. De koperwiek, de roodkopklauwier, de slechtvalk… momenten waarop alles even stilvalt en je alleen nog kijkt. En klikt.

Onze zondagmiddagen naar Lauwersoog waren ook zo fijn: uitwaaien, kijken naar de zee, afsluiten met een ijsje. Simpel maar perfect. Ook een bezoek aan het zeehondencentrum staat me nog helder bij – wat een snoepies.

Zakelijk was 2025 er eentje om trots op te zijn. Transport Online bestond 20 jaar – wat een mijlpaal. Soms sta ik daar te weinig bij stil, maar wát hebben we samen iets neergezet. Het afgelopen jaar groeide het platform uit tot de meest bezochte transportwebsite van Nederland, misschien zelfs wel van de Benelux. Met 18 miljoen unieke bezoekers en 30 miljoen pageviews. Duizenden volgers op social media. En iets wat ik misschien wel het mooiste vind: samen met lezers en volgers daadwerkelijk diefstallen helpen oplossen. Dat gevoel van samen, van impact – dat is onbetaalbaar.

En dan 2026…
Ik kijk er met hoop naar uit. Mijn grootste wens? Mijn rijbewijs halen deze lente. En dan deze zomer heerlijk overal naartoe tuffen in mijn eigen autootje. Vrij. Onafhankelijk. Dat zou echt de kers op de taart zijn na zoveel ellendige, zware jaren.

2025 was opnieuw een jaar van groei. Van kleine stappen met grote betekenis. Van genieten, bouwen en weer durven dromen.

En toch… elk jaar heeft ook zijn schaduwkanten. Dingen die geen woorden nodig hebben, omdat ze te groot zijn om echt te benoemen. Stil verdriet dat soms onverwacht opduikt, op momenten dat alles juist goed lijkt te gaan. Dat draag ik mee, elke dag, maar ik laat het niet meer alles bepalen. 2025 leerde me dat je verder kunt, verder moet, ook met een gemis dat niet verdwijnt. Dat vreugde en pijn naast elkaar mogen, en kunnen, bestaan. En dat hoop soms heel zacht is, maar wel blijft. Altijd.

Op naar 2026.
Dat het nóg maar mooier mag worden 🥂✨