Het is nu echt officieel. Vanochtend heb ik mijn roze kaartje opgehaald. Gewoon bij het gemeentehuis. En ineens heb ik nu — naast mijn ID — ook een rijbewijs in mijn smartphonehoesje zitten. Dat voelt zó vreemd. Alsof er in één week tijd een compleet nieuw hoofdstuk is begonnen. Iets waar ik zo lang tegenop heb gezien, is nu gewoon werkelijkheid.
Vanmiddag moesten we met Banjer naar de dierenarts. Hij heeft namelijk een dikke bult in de oksel van zijn voorpootje. Omdat hij vorig jaar na zijn operatie aan zijn bekkie zulke hoge bloedwaardes had — die eigenlijk nooit echt goed verklaard konden worden — wilden we het nu toch even laten controleren. Zelf dacht ik eerlijk gezegd meteen aan een vetbult. Onze Boor heeft er ook één, maar dan bij zijn achterpoot.
Ik ben zelf achter het stuur gekropen. Dat was wel even een momentje hoor. Onze auto is best groot. Daar werd ik toch wel een tikkeltje nerveus en onzeker van. Maar goed… je moet ergens beginnen. Na het bezoek aan de dierenarts zijn we (F. was ook mee) ook nog even boven Dokkum gaan rijden. Dat vind ik nog steeds lastig: ergens rijden waar ik niet bekend ben. Ik merk dat mijn verleden met straatvrees daar toch nog een beetje in meespeelt. Tegelijkertijd weet ik ook dat juist dit soort momenten nodig zijn om vertrouwen op te bouwen.
Bij Banjer hebben ze uiteindelijk twee puncties genomen. De dierenarts denkt ook aan een vetbult, maar wil geen enkel risico nemen. Er zijn vier kweekjes opgestuurd en daar krijgen we binnenkort de uitslag van. Dus nog even duimen en afwachten.
De komende dagen ga ik vooral rustig blijven oefenen met rijden. Kleine stukjes, stap voor stap. En daarnaast ook bewust wat rust nemen. De afgelopen week was intens. Superleuk, maar ook echt intens. Soms moet alles even landen.
Maar één ding weet ik zeker: de wereld voelt ineens een stukje groter. En dat is een heel bijzonder gevoel. 🌸
En kijk nu eens hoe die lieve ouwe Boor lag te wachten toen we thuiskwamen….. té zoet!
