Vanmiddag zijn we samen weer lekker richting Lauwersoog gereden. En wat een verschil met vorig weekend! Toen was het behoorlijk koud, maar vandaag was het heerlijk warm. Echt zalig. Zo’n middag waarvan je thuiskomt met een rozig hoofd en het gevoel dat je er écht even uit bent geweest.
We begonnen met een wandeling over de dijk. Het was eb en natuurlijk ging de camera mee. Even lopen, even zitten en vooral genieten van het uitzicht en alles wat er om je heen gebeurt.
Niet alles wat je onderweg tegenkomt is overigens even fotogeniek…
Op het wad zag ik een dode zeehond liggen. De meeuwen hadden hem of haar inmiddels ook ontdekt en waren er druk aan het pikken. Ook dát is natuurlijk de natuur, maar de foto’s zal ik jullie besparen. Sommige beelden hoeven wat mij betreft niet op Beeldspraak terecht te komen. 😉
Na de dijk zijn we nog een stukje gaan wandelen in het bos van het Lauwersmeergebied. En daar werd mijn geduld met de camera behoorlijk op de proef gesteld.
Twee nieuwe soorten voor mijn camera
Ik wist namelijk weer twee vogelsoorten vast te leggen die ik nog niet eerder had gefotografeerd: de pimpelmees en de staartmees. Vooral die kleine vogeltjes maken het je bepaald niet gemakkelijk. Ze zitten werkelijk geen seconde stil!
Daarnaast liet ook een boomkruiper zich zien. Pffff… wat zijn die razendsnel. Tegen de tijd dat je hem hebt gevonden door je zoeker, zit hij alweer ergens anders. Scherpstellen, klik… weg. 😂
Maar uiteindelijk is het gelukt!
En juist dat vind ik zo leuk aan fotograferen in de natuur. Je weet van tevoren nooit wat je tegenkomt. Soms ga je op pad met een bepaald beeld in je hoofd en kom je met iets totaal anders thuis.
Vandaag dus geen spectaculaire zeearend of prachtige zonsondergang, maar drie kleine vogeltjes die me flink hebben laten werken voor mijn foto’s.
En twee nieuwe soorten voor mijn eigen fotoverzameling. Daar word ik dan weer heel blij van. ❤️
Na al dat wandelen en vogels spotten hebben we de middag nog even lekker afgesloten in het restaurant in de haven van Lauwersoog. F. koos voor kibbeling met een patatje en ik maakte mezelf blij met een lekker softijsje. 😉
En eigenlijk was het extra fijn om zo even samen weg te zijn. Morgen zijn we namelijk alweer 36 jaar getrouwd. Zesendertig jaar samen… als je het zo opschrijft, klinkt dat toch wel als een behoorlijk lange tijd. 😉
Geen groot of ingewikkeld uitje, maar gewoon samen in de auto stappen, wandelen langs het wad, vogels fotograferen, genieten van het mooie weer en daarna nog even iets lekkers halen in de haven.
Misschien zijn het juist dát soort middagen die uiteindelijk het meest dierbaar zijn.
Op naar nog heel veel mooie kilometers en avonturen samen. ❤️
Tot de volgende wandeling. 🌿📷
