Maandagavond kon ik het toch niet laten. Nóg maar een keertje naar De Twijzelermieden gereden om te kijken of de zeearend – of misschien zelfs meerdere – zich deze keer wilde laten zien.
Bij aankomst natuurlijk meteen kijken naar inmiddels die bekende boom.
En ja hoor…
Leeg. Alweer!
Verdorie. 😂
Maar goed, camera mee en dan maar eens rustig over het water turen. En terwijl ik door mijn zoeker keek, zag ik ineens iets.
Hé… is dat nou?
Nog eens goed kijken.
Ja! Daar zat hij! De zeearend!
Niet in de boom waar ik hem iedere keer verwacht, maar rustig aan de waterkant. Hij zat er heerlijk te eten en werd prachtig verlicht door het warme licht van de ondergaande zon. Eindelijk had ik hem gevonden!
Een onverwacht einde
Helaas duurde het moment niet zo lang als ik had gehoopt. Op een gegeven moment sloeg ergens een autodeur dicht en dat was voldoende om de zeearend te laten vertrekken.
Jammer natuurlijk. Maar ach, ik had hem gezien én kunnen fotograferen. Mijn avond kon eigenlijk al niet meer stuk.
En toen moest de mooiste show nog beginnen.
Als het landschap even verandert
Terwijl de zon steeds verder richting de horizon zakte, veranderde De Twijzelermieden langzaam van sfeer.
Het werd stiller.
Over het landschap verscheen die prachtige warme, oranje gloed die maar heel even bestaat. Het water ving het laatste zonlicht en alles leek ineens zachter te worden.
Ik vind dat iedere keer weer iets magisch hebben.
Je kunt tientallen keren naar dezelfde plek gaan en toch ziet het er tijdens het gouden uur iedere keer anders uit. Juist dat laatste stukje van de dag is voor mij misschien wel de mooiste tijd om met mijn camera buiten te zijn.
En terwijl ik daar stond, wist ik weer precies waarom ik zo graag terugkom.
Voor de zeearend natuurlijk. 😉
Maar misschien nog wel meer voor dit soort momenten.
Een leeg landschap, het laatste warme zonlicht en even helemaal niets anders dan kijken en genieten.
De zeearend liet zich deze keer dan toch zien. De zonsondergang deed de rest.
📷 Geniet je weer even met me mee? ❤️
