Ik ben niet van het zweverige soort. Integendeel zelfs. Ik ben volgens mij veel te nuchter voor dat soort dingen. En toch zijn er soms van die momenten waarop je je even afvraagt: zou het dan toch?
Toen mijn schoonvader overleed, hadden we in de maanden daarna meerdere keren een vlinder in huis. Gekscherend zeiden we dan tegen elkaar: “Hé, daar heb je die ouwe weer hoor! Hij komt weer even kijken of hij zich ergens mee kan bemoeien.”
Het werd een standaard grapje wanneer er weer eens ergens een vlinder zat. We moesten er altijd een beetje om lachen.
Maar nu is mijn eigen vader overleden.
En zijn overlijden heeft me behoorlijk aangegrepen. We hadden na jaren pas kort weer contact en zijn overlijden kwam veel te vroeg. Die laatste weken waren ontzettend intens. Mooi dat we elkaar weer hadden gevonden, maar ook heel verdrietig.
De afgelopen maanden waren niet gemakkelijk. En de afgelopen weken was ik ziek. Behoorlijk ziek zelfs. Ik denk dat het misschien ook wel een terugslag is geweest van alles wat er de afgelopen maanden is gebeurd.
Ik was mezelf gewoon even helemaal kwijt.
Niet meer die vrolijke ik, waarvoor ik de afgelopen jaren juist zo hard had gewerkt om haar weer terug te vinden. Ik kon nergens meer écht plezier uit halen. Niet uit mijn fotografie, niet uit het tekenen en eigenlijk ook niet uit de andere dingen waar ik normaal zo van geniet.
En ondertussen bleven er een paar vragen door mijn hoofd spoken.
Het waren, als ik er nu op terugkijk, eigenlijk niet eens zulke enorme vraagstukken. Maar ik had er geen antwoord op en juist dat bleef maar knagen. Ik probeerde het los te laten, maar het lukte gewoon niet. Ik lag er zelfs wakker van.
En toen gebeurde er deze week iets bijzonders.
Ik trok met mijn koortskop de gordijnen van de slaapkamer open en zag ineens een vlinder zitten.
Zomaar, midden op het gordijn.
Ik pakte hem voorzichtig op en tot mijn verbazing bleef hij heel rustig op mijn hand zitten. Ik kon hem bekijken, foto’s maken en hij leek totaal geen haast te hebben om weg te vliegen.
En ik?
Ik kon eigenlijk alleen maar huilen.
Zou het dan toch? Zou het een teken van papa zijn?
Ach, mijn nuchtere verstand zegt natuurlijk dat het gewoon een vlinder is die ergens naar binnen is gevlogen. Dat weet ik ook wel.
Maar ergens wil je het zó graag geloven.
Je wilt een lichtpuntje. Even het gevoel dat iemand die je zo mist toch nog een beetje dichtbij is. Al is het maar voor een paar minuten.
Uiteindelijk heb ik de vlinder weer buiten vrijgelaten.
Maar het moment liet me niet los.
Er was namelijk nog één stap die ik kon nemen om antwoord te krijgen op de vragen waar ik al maanden mee rondliep. Een stap waar ik enorm tegenop zag en waarover ik lang had getwijfeld.
Toch heb ik hem gezet.
En vandaag had ik antwoord op de vragen die me al die tijd hadden beziggehouden.
En weet je wat het gekke is? Het voelt vandaag alsof er een enorme last van mijn schouders is gevallen.
Vier maanden heb ik met die vragen rondgelopen. Vier maanden waarin alles wat er rondom zijn overlijden was gebeurd zo overheerste, dat ik nauwelijks nog kon terugdenken aan de mooie momenten die we daarvoor samen hadden gehad.
En nu voelt het alsof de cirkel eindelijk rond is.
Niet omdat het verdriet weg is. Natuurlijk niet. Ik mis papa nog steeds.
Maar ik hoef niet meer te blijven zoeken naar antwoorden. Misschien komt er nu ook weer wat ruimte om terug te denken aan vroeger. Aan de leuke dingen, aan zijn grapjes en zijn welbekende ondeugende grijns. En aan die laatste weken waarin we elkaar gelukkig toch nog hebben teruggevonden.
En die vlinder? Was het een teken van papa? Geen idee. Misschien was het gewoon toeval. Waarschijnlijk zelfs.
Maar het was wel precies op het moment dat ik een klein lichtpuntje nodig had. En misschien gaf dat vlindertje me net dat laatste zetje om die ene stap te zetten.
Dat vind ik op zichzelf al bijzonder genoeg. ❤️
De foto hieronder is van papa en mij. Ik denk dat ik een jaar of zeven was. Lekker bij pap op schoot, net na het badderen. Als ik die foto zie, lijkt het wel gisteren.
Ik heb hem gecombineerd met de foto van de vlinder die deze week op mijn hand zat.
Twee foto’s, zoveel jaren ertussen. En voor mij allebei heel bijzonder.
Dag lieve pap. Fladder maar mooi de eeuwigheid in.
Ik hou van je. Toen, nu en voor altijd. ❤️🦋
