Vanmiddag was ik op een oude harde schijf op zoek naar foto’s voor Transport Online. Zo’n harde schijf waar werkelijk van alles op staat en waar je eigenlijk veel te lang niet meer naar hebt gekeken.
En ja hoor, voor je het weet ben je een paar uur verder.
Ik kwam ontzettend veel oude foto’s tegen. Van Boris toen hij nog een klein pupje was, allerlei leuke herinneringen en foto’s waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had.
Maar tussen al die oude bestanden vond ik ook een mapje met e-mailwisselingen. Onder andere met mijn vader. En daar zat een mailtje tussen van 1 juli 2013. ’s Avonds verstuurd, met twee foto’s van hemzelf als bijlage.
De tekst erbij was kort maar krachtig: “Als aandenken je weet maar nooit hahahaha”
En nu, ruim dertien jaar later, lees ik dat mailtje opnieuw. Alleen heeft die ene zin inmiddels een heel andere betekenis gekregen.
Ik was al een tijdje op zoek naar een andere foto voor op mijn plankje in mijn kamer. Daar stond tot nu toe een foto van papa en mij samen, gemaakt in het ziekenhuis tijdens zijn laatste weken.
Die tijd samen was ontzettend kostbaar en ik ben blij dat we die nog hebben gehad. Maar ik merkte ook dat ik iedere keer als ik naar die foto keek, weer aan het ziekenhuis en die verdrietige periode werd herinnerd. En dat wilde ik eigenlijk niet meer. Ik wil me papa liever herinneren zoals ik hem kende. Met die ondeugende lach, die twinkeling in zijn ogen en altijd wel in voor een geintje.
En ineens had ik vanmiddag precies de foto gevonden die ik zocht! Vanavond heb ik hem afgedrukt, ingelijst en op zijn plekje gezet. Naast de gladiool die ik destijds voor hem tekende.
En dat mailtje uit 2013? Nou pap, dat had je toen goed bekeken. Want dertien jaar later blijkt dat zomaar een heel waardevol aandenken te zijn geworden.

