Dinsdagavond 26 mei 2026 besloot ik spontaan nog even richting Holwerd te rijden om een kijkje te nemen in de Kees Weverswadpost. Soms heb je van die avonden waarop je gewoon voelt dat je nog even naar buiten moet. En wat ben ik blij dat ik gegaan ben.
Wat een totaal andere sfeer hangt daar in de avonduren. Overdag is het al prachtig, maar zodra het licht zachter wordt en de zon langzaam richting de horizon zakt, verandert alles. Het wad krijgt warme kleuren, het wordt stiller en tegelijk lijkt de natuur juist meer tot leven te komen.
Ik heb zóveel vogels gezien. Vooral opvallend veel roofvogels deze keer. En de hazen… echt ongelooflijk hoeveel er rondliepen. Sommigen kwamen verrassend dichtbij, alsof ze totaal niet onder de indruk waren van mijn aanwezigheid. Dat zijn van die momenten waarop je automatisch even stil blijft staan en alleen maar kijkt.
Langzaam zag ik de zon achter de dijk verdwijnen. Echt genieten. Zo’n avond waarbij je even alles vergeet en alleen bezig bent met het licht, de geluiden en wat er allemaal om je heen gebeurt. Dit ga ik absoluut vaker doen.
Helaas kreeg de avond nog een iets minder charmant einde…
Een paar meter voordat ik weer bij het hek was om naar huis te gaan, struikelde ik ineens. Ik ging flink door mijn enkel en viel voorover op mijn knieën, handen én met mijn armen bovenop mijn camera. Op dat moment dacht ik eerlijk gezegd maar één ding: als de camera het maar overleefd heeft…
En wonder boven wonder: de camera doet het nog!
Mijn armen, knieën en enkel waren er iets minder goed aan toe. Vanmorgen ben ik toch maar even langs de huisarts gegaan. Gelukkig zijn mijn enkelbanden niet gescheurd, maar wel flink verrekt. Dus voorlopig even rustig aan doen. En ja… dat vind ik best balen, want juist nu wil ik eropuit.
Maar gelukkig hebben we de foto’s nog!
Geniet je weer mee?
