Vanmiddag besloot ik eens een heel andere kant op te rijden. Geen vaste fotoplek dit keer, maar een ritje van nog geen 45 minuten richting de Waddenzee.
Mijn bestemming was de Zeedijk bij Sint Jacobiparochie. Een bijzondere plek, want deze historische dijk werd al in 1505 aangelegd na de inpoldering van Het Bildt. Vanaf de dijk kijk je uit over de UNESCO Werelderfgoed Waddenzee: een landschap dat nooit hetzelfde is. Eb en vloed veranderen het uitzicht voortdurend en elk jaar maken miljoenen trekvogels hier een tussenstop. Alleen al de weidsheid zorgt ervoor dat je even helemaal tot rust komt.
Een stukje verderop, bij Zwarte Haan, staat De Slikwerker. Dit bronzen beeld van kunstenaar Frans Ram is een eerbetoon aan de mannen die tussen 1505 en 1754 met niets meer dan een schop en een pipegaal – een houten kruiwagen zonder wiel – stukje bij beetje land op de zee veroverden. Monnikenwerk, letterlijk en figuurlijk. Ook de slikwerkers die in de crisisjaren en na de Tweede Wereldoorlog aan de landwinning werkten, worden met dit monument herdacht.
Op de sokkel staat in het Bildts:
Hier op ‘e Wadden
wereld fan water en slik
won hij lând út see
in weer en wyn,
skep foor skep
monnikewerk.
Als je daar staat en uitkijkt over het wad, krijgen die woorden toch net iets meer betekenis.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook een klein beetje baalde. Ik was namelijk precies één dag te vroeg. Vanwege het broedseizoen zijn delen van het gebied afgesloten tot 15 juli. Typisch hè? Nog heel even geduld en ik had het gebied echt in gekund. Maar goed… dat betekent eigenlijk maar één ding: ik móét gewoon nog een keer terug. En dat vind ik helemaal niet erg.
Ondanks dat was het een heerlijke middag. Even uitwaaien, genieten van de rust, de enorme luchten en natuurlijk foto’s maken. Soms heb je niet meer nodig dan dat.
Geniet je mee van de foto’s?
