Al vanaf de eerste dag heeft onze Boris een gruwelijke hekel aan de mand die we voor hem gekocht hadden. Een prachtige, zachte, pluche, zwarte mand. Het enige waar de mand goed voor was, was een spelletje ‘hoe sloop ik deze mand het snelst’. Dit tot grote ergernis van ons. En niet alleen om het feit dat hij vertikte in zijn mand te liggen maar ook om de met zwarte pluizen bezaaide grond na weer een slooppartij.
Vooral de eerste dagen dat hij bij ons was hebben we nog een poging gedaan om hem te dwingen in de mand te liggen ’s avonds. Helaas zonder resultaat. In de tussentijd zo nu en dan de mand, of dat wat er van over is gebleven, weer gepakt en neergelegd maar elke keer met hetzelfde resultaat: slopen, slepen en niet slapen!
Afgelopen zaterdagavond was Boris doodop. Bijna de hele ochtend buiten met de bal gespeeld, later met de dochter van een Twittervriendin die een bestellinkje op kwam halen en ’s middags met een bevriende hond. Mijn man opperde om de mand eens te pakken. Al slapen legde hij hem erin en hij bleef slapen! Geen gesloop maar geslaap.
Inmiddels bleek alleen de afmeting van de mand niet helemaal meer in verhouding met de afmeting van de hond. De mand was duidelijk te klein geworden voor onze puberende pup.
Na het lezen van het boek van Ton Verlind vanmiddag naar de dierenwinkel gegaan en een nieuwe mand gekocht. Deze keer passend voor onze doerak. Daarnaast ander materiaal gekozen zodat we geen last meer hebben van pluizen.
17:00 uur – Boris in de mand, laten zitten, clicken (clickmethode) en klein brokje. Dat herhaalt en herhaalt en herhaalt. Toen hetzelfde riedeltje alleen nu erbij weggelopen. Tig keer ‘Blijf!’ geroepen en meneertje bleef mooi zitten totdat hij zijn brokjes kreeg.
17:10 uur – Klaar met oefenen en het sloopritueel wordt weer ingezet door onze Boef.
18:30 uur – Het bot gepakt dat Boris een paar weekjes terug kado kreeg van mijn zus, dat lag nog netjes ingepakt in zijn ‘snoepdoos’. In de mand gelegd en Boris erbij. In eerste instantie sleepte hij het bot mee naar de bank, maar na een paar keer teruggooien begreep hij de boodschap. Hier was geen ontkomen meer aan! Meneer heeft maar liefst een half uur(!!) heel zoet aan zijn bot liggen kluiven en geen moment meer omgekeken naar zijn baasjes die ondertussen rustig hun eten konden opeten.
Missie geslaagd!
