Geluk. Een woord dat we vaak associëren met grote mijlpalen, spectaculaire gebeurtenissen of onbereikbare dromen. Maar hoe vaker ik erover nadenk, hoe meer ik besef dat écht geluk juist in de kleine momenten zit.
Vanmorgen begon ik de dag met die gedachte. Wat maakt mij nu écht gelukkig? Is het succes? Erkenning? Of misschien iets veel simpeler: een warme zonnestraal op mijn gezicht, de geur van versgebakken brood, de rustige ademhaling (of het snurken) van een tevreden hondje naast me?
Later in de ochtend liep ik met beide hondjes een klein stukje. Voor Banjer een routine, maar voor Boris is het een uitdaging. Hij is inmiddels doof en blind en kan alleen nog korte stukjes buiten de tuin lopen. Maar vandaag ging het best goed. Het zonnetje verwarmde ons, en ik zag hoe hij genoot van de buitenlucht, van de wereld die hij op zijn eigen manier nog steeds ervaart. Dat ontroerde me.
Na een heerlijk warm stokbroodje in de middag ging ik met Banjer op pad. Fietsen en wandelen, de frisse wind door onze haren – nou ja, door de mijne dan. 😉
Banjer kon even lekker loslopen in de natuur, zonder riem, vrij om te rennen en snuffelen. We gingen naar De Mariahoeve, waar we een flink stuk hebben gewandeld. De rust, de natuur om ons heen, de vrijheid die Banjer voelde – het was puur geluk.
Vandaag was er geen grootse gebeurtenis. Geen doorbraken, geen spectaculaire wendingen in het leven. Maar er was zon, er was beweging, er was de liefde voor mijn honden. En dat, dat is precies waar geluk in zit.
Soms hoef je het niet te zoeken. Het is er gewoon, als je even stilstaat en het voelt. 💛
