Soms heb je van die dagen waarop alles tegen lijkt te zitten.
De hele dag liep ik al rond met barstende hoofdpijn. Daarbij was ik nog behoorlijk emotioneel na vrijdag en eerlijk gezegd had ik helemaal geen zin om de deur uit te gaan. Het liefst was ik gewoon thuis gebleven.
Toch besloten we rond half vier nog even naar Lauwersoog te rijden. Gewoon even een ijsje halen, een frisse neus halen en misschien nog even over de dijk kijken.
Onze eerste stop was niet bepaald veelbelovend. Wat was het koud! De wind joeg over de dijk en er was eigenlijk weinig te zien. Ik stond al een beetje te mopperen. “Waarom ben ik eigenlijk meegegaan? Thuis op de bank was ook prima geweest…”
Omdat een weg die lange tijd afgesloten was inmiddels weer open was, reden we de kustweg langs de dijk op. We parkeerden de auto en voordat we verder liepen, trok ik maar snel de jas van F. aan. De wind was echt stevig.
Toen we boven op de dijk op het trapje gingen zitten, viel mijn oog op een boei in het water.
“Hè… zag ik daar nou een vin?”
F. dacht hetzelfde te zien.
We keken nog eens.
En toen…
Ja!
Wat was dat bijzonder. Voor de tweede keer mochten ik een dolfijn zien aan de Waddenkust, maar deze keer veel dichterbij dan de vorige keer. Sterker nog, we weten bijna zeker dat we er twee hebben gezien. Hoe bijzonder is dat?
Langzaam liepen we verder over de dijk en uiteindelijk gingen we beneden op de grote keien zitten. Daar hebben we een hele tijd genoten van een prachtig schouwspel. De dolfijn leek speciaal voor ons een kleine voorstelling te geven en dook steeds weer op. Je blijft kijken. Het is zo’n moment waarop alles even stil lijkt te staan.
En ineens was mijn hoofdpijn over. Soms heb je gewoon zo’n moment nodig. Even uitwaaien, de natuur in, het geluid van de golven, de wind om je heen en dan zo’n onverwacht cadeau van de natuur.
Na afloop hebben we op de pier in Lauwersoog nog rustig een ijsje gegeten. Uitkijkend over de vissersboten genoten we nog even na van wat we zojuist hadden meegemaakt.
Als we thuis waren gebleven, hadden we dit nooit beleefd.
En dat besef maakt zo’n middag misschien nog wel extra bijzonder.
Dit had ik voor geen goud willen missen.
Geniet je met me mee via de foto’s?
