Sommige dagen laten zich niet in één woord vangen. Gisteren was zo’n dag. Een dag waarop mooie ontmoetingen en oud verdriet elkaar voortdurend afwisselden. Een dag waarop ik heb gelachen, interessante gesprekken heb gevoerd, maar ook opnieuw door een stuk verdriet heen moest waarvan ik dacht dat ik het misschien al een beetje achter me…
Ik ben ermee geboren en eigenlijk ben ik er mijn hele leven zelfs trots op geweest: mijn kromme pink. Ik ben eigenlijk nooit tegen problemen opgelopen, behalve bij het orgel spelen vroeger bij mijn opa. Dan trok het verkorte stukje huid wel heel erg en kon ik niet zo makkelijk toetsen aan tikken omdat mijn…
Komende woensdag is het alweer drie weken geleden dat mijn schoonvader in het ziekenhuis belandde na een beroerte. De afgelopen drie weken kende diepe dalen maar ook lichtpuntjes. Elke dag is het weer afwachten hoe het gaat. Zo zit er een stijgende lijn in wat hij kan en zo lijkt hij ineens weer bij af…