Gistermiddag zijn we, ondanks alles(mijn vader is afgelopen zaterdag overleden, hierover schrijf ik op een later tijdstip nog een blog), toch nog even naar de kust gereden. Samen uitwaaien, praten, huilen en mooie herinneringen ophalen. Even weg van alles, met alleen de wind, de zee en elkaar.
Toen we over de dijk richting Lauwersoog reden, viel ons direct iets op: waar vorige week nog volop kitesurfers op het water waren, zagen we er nu geen één. Geen enkele! 
Eenmaal boven op de dijk werd al snel duidelijk waarom: het was eb. 
Tja, zonder water wordt surfen toch een stuk lastiger.
Tja, zonder water wordt surfen toch een stuk lastiger.Het uitzicht trok me wel en ik besloot iets dichter naar het water te lopen. Wadlopers doen dat immers ook, dacht ik nog. Nou… dat heb ik geweten!
Wat ik voor stevig zand hield, bleek slik te zijn. Nog voordat iemand me kon waarschuwen, stond ik tot mijn enkels vast in de drab. Gelukkig kon ik mijn voeten snel weer lostrekken, maar mijn spierwitte gympen en lichte spijkerbroek waren op slag veranderd in een modderkunstwerk. 
En zo was er, tussen alle emoties door, vandaag gelukkig ook nog even iets om samen hard om te lachen. 
