Drie maanden.
Is het écht alweer drie maanden?
Of is het eigenlijk nog maar drie maanden?
Drie maanden geleden overleed mijn vader.
Soms voelt het alsof het al heel lang geleden is. En op andere momenten voelt het alsof het gisteren was. Alsof die laatste weken nog maar net achter me liggen.
Het leven ging ondertussen gewoon verder. Zoals het leven dat blijkbaar doet.
De eerste weken hadden een zwart rouwrandje. Het verdriet was overal. Het gemis, de huilbuien, de herinneringen die ineens binnenkwamen. Na drie maanden zijn die scherpe randjes iets minder geworden. Het intense verdriet heeft langzaam plaatsgemaakt voor gemis en een soort van acceptatie.
Maar dat betekent niet dat het er niet meer is.
Soms komt het ineens weer boven. Zoals afgelopen nacht. Dan lig ik uren wakker en beleef ik in gedachten die laatste weken opnieuw. De gesprekken, de momenten bij hem in het ziekenhuis, het verdriet… alles komt dan weer even voorbij alsof het nog maar net gebeurd is.
En soms is er helemaal niet zoveel voor nodig. Een bepaald liedje (How Do I Say Goodbye, Dean Lewis) op de radio kan genoeg zijn. Ineens denk ik aan papa en rollen de tranen weer over mijn wangen.
Blijkbaar is dat hoe het nu gaat. Het verdriet is niet meer iedere dag zo nadrukkelijk aanwezig, maar het zit er nog wel. Soms stilletjes op de achtergrond en soms ineens weer heel dichtbij.
Al blijf ik ‘acceptatie’ een vreemd woord vinden. Want hoe accepteer je eigenlijk dat iemand nooit meer terugkomt? Dat je iemand nooit meer zult zien, nooit meer zult spreken? Dat dit afscheid echt voor altijd is?
Ik had niet verwacht dat het overlijden van mijn vader er zo in zou hakken. We hadden elkaar immers al jaren niet meer gezien. Misschien dacht ik daardoor ergens dat het verdriet minder groot zou zijn. Maar zo werkt het dus blijkbaar niet.
Als ik nu aan papa denk, denk ik eigenlijk bijna nooit meer aan de jaren waarin we elkaar niet zagen. Ik denk aan de tijd daarvoor. Aan vroeger. En ik denk vooral aan die laatste paar weken waarin we elkaar weer zagen.
Wat waren die weken intens. Mooi, op een bepaalde manier. Maar vooral ook ontzettend verdrietig.
Naast de bank staat zijn foto. Een foto waarop hij zijn welbekende grijns heeft. Als ik naar hem kijk, kijkt hij vriendelijk en liefdevol terug, met die ondeugende blik in zijn ogen.
Zo was papa. Altijd wel in voor een ‘gebbetje’.
En soms kijk ik gewoon even naar die foto en lach even terug.
Pap, je wordt gemist… ❤️