Soms moet je dingen even naast elkaar leggen om te zien wat ze eigenlijk vertellen.
Vanavond deed ik dat met mijn tekeningen. Gewoon allemaal bij elkaar op de grond, lijst naast lijst. Natuurlijk zie ik ze regelmatig afzonderlijk, maar zo bij elkaar had ik ze eigenlijk nog niet bekeken. Ik wilde eigenlijk gewoon een mooie foto maken de collectie tot nu toe.
En toen dacht ik ineens: jemig… dit is bijna een weerspiegeling van de afgelopen maanden.
Want iedere tekening is ergens uit ontstaan. Uit een gevoel, een gebeurtenis, iets wat me bezighield of simpelweg iets wat ik op dat moment nodig had.
Het begon allemaal met de Gladiool – Kracht.
Die maakte ik tijdens het ziekteproces van papa. Een gladiool staat symbool voor kracht en juist daarom koos ik die bloem voor hem. Op dat moment had ik nog helemaal geen idee dat er uiteindelijk een hele collectie zou ontstaan. Het was gewoon een tekening voor papa. Met een betekenis die alleen maar groter werd.
Daarna kwam Daisy – New Beginning. Een nieuw begin. Misschien was dat precies waar ik zelf, bewust of onbewust, naar op zoek was. Want soms kies je een onderwerp omdat je het mooi vindt en ontdek je pas later waarom het je eigenlijk zo aansprak.
Lavendel – Rust volgde. Rust… iets waar ik in die periode misschien wel meer behoefte aan had dan ik zelf wilde toegeven. Even geen moeten, geen zorgen, geen gedoe. Gewoon ademhalen en proberen de stilte weer een beetje toe te laten.
Toen kwam Carnation – Admiration. Bewondering. Een tekening die voor mij zachter voelt. Liefdevol bijna. Want tussen verdriet en moeilijke dingen blijven er gelukkig ook mensen, herinneringen en momenten bestaan waar je met bewondering en warmte naar kunt kijken.
De Klaproos – Troost hoef ik eigenlijk nauwelijks uit te leggen. Troost. Soms kun je het niet oplossen. Soms kun je iets niet terugdraaien en zijn er geen woorden die het beter maken. Dan is troost misschien wel het enige wat overblijft.
Daarna kwam Klavertje vier – Geluk. En juist die vind ik achteraf zo mooi tussen de andere tekeningen staan. Want hoe moeilijk een periode ook is, geluk verdwijnt niet ineens volledig. Het zit soms alleen in kleinere dingen. Een middag buiten, iets moois zien, samen lachen, een fijne autorit, een camera mee, een potlood of pastel in mijn hand… Je moet het soms alleen weer leren zien.
En als laatste kwam de Vlinder – Voor Altijd.
Een vlinder die voor mij staat voor herinneringen, voor mensen die niet zomaar verdwijnen omdat ze er niet meer zijn. Voor iets dat verandert, maar toch blijft bestaan. Voor altijd.
En dan is er die eerste tekening weer.
De Gladiool.
Volkomen onverwachts kwam hij vandaag weer bij mij terug. Niet op een manier dat ik ooit had verwacht of gewild dat hij terug zou komen. Voorlopig staat de Gladiool – Kracht naast de foto van papa. Daar waar hij hoort.
Als ik nu naar alle zeven tekeningen kijk, zie ik daarom niet alleen bloemen, een klavertje en een vlinder. Ik zie kracht, een nieuw begin, rust, bewondering, troost, geluk en iets wat voor altijd blijft.
En eigenlijk is dat precies wat de afgelopen maanden zijn geweest.
Wat bijzonder dat iets wat begon met één tekening voor papa uiteindelijk zo’n klein getekend dagboek is geworden.
Dat had ik nooit kunnen bedenken. ❤️